Jump to content



- - - - -

[toki4]บทแปลการแลกไดอารี่กับ มิทซึกิ ฮารุนะทั้ง25ครั้ง(spoi)


  • Please log in to reply
5 replies to this topic

#1 Nee

Nee
  • Members
  • 1,138 posts

Posted 26 September 2011 - 08:31:57 AM

ที่ผมแปลนี่จริงๆแล้วแค่ตั้งใจให้คนหนึ่งอ่านเท่านั้น แต่ไหนๆใช้เวลาไปพอสมควร เอามาแปะไว้เผื่อจะมีคนสนใจอ่าน.........มั้ง
ตอนที่เล่นไป captureภาพไป ก็เข้าใจเนื้อเรื่องที่พูดคุยได้ 90%แล้วแหล่ะ แต่มาแปลแบบนี้คงต้องให้ละเอียดขึ้นมาอีกนิด
ใช้เวลาแปล ทั้งหมด1อาทิตย์ จากเวลาว่างที่มีวันละนิดหน่อย.เล่นเอาเหนื่อยเหมือน...... คงไม่ถูกทั้งหมด 100%นะครับ และก็เกลาให้เป็น

สำนวนของผมเองด้วย
อย่างคำว่า Posted Image โคโคโนะเทจิเซ  ถ้าจะแปลก็ราวๆ ระบบเวลาที่กำหนดของ

โรงเรียนม.ปลาย  ..........จากที่ฮารุนะบอก คือมาโรงเรียนตอนกลางคืน .....ผมเลยใช้การศึกษา"ภาคค่ำ"ไปเลย เข้าใจง่ายและไม่ยาว

ด้วย.....ใช่ไหมเนี่ยะ
ว่าแต่ ที่ ญี่ปุ่นมีการศึกษาภาคค่ำด้วยเรอะ เพิ่งรู้จากเกมเนี่ยะ

จากตรงนี้ไปเป็นการพูดคุยด้วยไดอารี่ ล้วนๆนะครับ cg ไปเที่ยวไปเดทแบบคู่อื่นๆไม่มี๊~~

ครั้งที่1
เรา:เอาล่ะช.ม.เรียนต่อไป กำลังจะเริ่มล่ะ
เรา:อื๋อ...เอ๋ นี่อะไรเนี่ยะ?
เรา:มีสมุดโน๊ตของใครก็ไม่รู้ใส่อยู่ในโต๊ะด้วย....ของฉันก็ไม่ใช่
เรา:ใครในชั้นมาใส่ผิดไว้หรือเปล่านะ
เรา:ของใครกันนะ ขอลองดูข้างในหน่อยแล้วกัน
เรา:หือ อะไรเนี่ยะ.... ไข่ขาว....นมวัว....แป้งสาลี
เรา:อะไรเนี่ยะ.....มีแต่สูตรทำอาหารทั้งนั้นเลย
เรา:ว้าว สุดยอดเวลา เขียนซะเต็มเอี๊ยดไม่มีช่องว่างตั้ง 10หน้าเลย
เรา:ตัวหนังสือเล็กๆน่ารักจัง เด็กผู้หญิงเขียนหรือเปล่าน๊า..?
เรา:อ๊ะ ไม่เอาน่า ไม่เอาน่า ไม่ควรจะดูนะ
เรา:อืมมม ทำไงดีเนี่ยะ
Posted Image
เรา:จริงสิ อาจจะเป็นของสำคัญของใครก็ได้, ถ้าไงใส่กลับเข้าไปในโต๊ะอย่างเดิมดีกว่า
เรา:เอ่....ข้อความก็...คราวหน้าก็อย่าลืมเอากลับไปด้วยล่ะ
เรา:อืม แค่นี้ก็พอ
เรา:ขอให้กลับไปสู่เจ้าของได้ล่ะนะ

ครั้งที่2
เรา:กระดาษเขียนจดหมาย...น...นี่..นี่มัน หรือว่าจดหมายรัก?
เรา:...ใจเต้นเลยวุ้ย.... ก่อนอื่นลองเปิดดูก่อนดีกว่า
???:คือว่า.. ขอบคุณที่คืนสมุดโน๊ตกลับมาให้ค่ะ เป็นสมุดโน๊ทที่สำคัญมากๆเลยค่ะ
เรา:....มีเขียนต่อไว้อีกด้วย ไหนๆ
???:คิดว่าหายไปแล้ว ถ้าหายไปจะลำบากมากๆค่ะ
???:นอกจากนี้....คือ...ว่า ได้ดูข้างในสมุดโน๊ตหรืเปล่าค่ะ
เรา:อุก....ตอนนั้นไม่รู้ของใคร เผลอเปิดไปซะแล้ว
เรา:ทำไงดีเนี่ยะ
Posted Image
เรา:ใครก็ไม่รู้ คงจะโกรธแน่เรื่องไปเปิดดู  ขอโทษดีกว่า
เรา:เขียนตอบกลับไปในกระดาษเขียนจดหมายคง ok
เรา:"เพราะว่าไม่รู้ว่าเป็นของ ของใคร เลยเผลอดูไป ขอโทษด้วยครับ"
เรา:"ดูเหมือนว่าจะเป็นของที่สำคัญ,ดีใจที่กลับสู่มือคุณอย่างปลอดภัย"
เรา:"เนื้อหาข้างใน เป็นสูตรขนมหรือเปล่า? สนใจจริงๆจังเลยนะครับ รู้สึกได้ถึงความรักที่มีต่อขนมเลยครับ"
เรา:แค่นี้คงพอแล้วล่ะ เอาล่ะใส่ไว้ในโต๊ะดีกว่า

ครั้งที่3
เรา:เฮ้อ...ยังไม่ได้เตรียมตัวช.ม.เรียนต่อไปเลย... ตำราเรียนถ้าจำไม่ผิดอยู่ในโต๊ะนี่..... โอ๊ะ?
Posted Image
เรา:นี่มัน....มีสมุดโน๊ตที่ไม่ใช่ของฉันอยู่ในโต๊ะอีกแล้ว
เรา:เป็นสมุดไม่มีชื่อ ... ต่างจากสมุดเล่มก่อนเลย....... ของใครกันน๊า....
เรา:อืม.....คงไม่ใช่ของที่ลืมไว้อีกมั้ง.....ลองตรวจสอบข้างในดูให้แน่ใจดีกว่า...
เรา:หืม.... ที่หน้าหนึ่งมีอะไรเขียนไว้ด้วย
???:ที่เขียนตอบมา ขอบคุณค่ะ
เรา:อ๊ะ..ใครกันนะ?
???:เรื่องที่เผลอดูเนื้อหาในสมุด,อย่าใส่ใจนะคะ.เพราะว่าฉันไม่ดีเองที่เผลอลืมทิ้งไว้
???:อ๊ะ..พูดถึงเรื่องนั้น .... นั่นเป็นสูตรขนมฝรั่งค่ะ
???:ฉันเนี่ยะ, พวกเกี่ยวกับเรื่องทำของหวานเนี่ยะชอบมากๆเลยค่ะ
???:แต่ว่ายังไม่เก่งเลยค่ะ การทำให้ทุกคนมีความสุขด้วยของหวานเป็นความฝันของฉันเลยค่ะ!!
???:ดังนั้น,พอถูกพูดว่ารู้สึกได้ถึงความรักในขนม ต้องบอกว่ารู้สึกดีใจมากๆเลยค่ะ
???:เพราะว่าเคยถูกพูดแบบนี้เป็นครั้งแรก....
???:ได้รับคำพูดแสนดีแบบนั้น ทั้งๆยังไม่เคยเจอคุณเลย
???:จะเป็นคนแบบไหนกันนะ....ทำเอาคิดมากเลยค่ะ
???:ดังนั้น...ถ้ายังไงแลกไดอารี่กันด้วยสมุดเล่มนี้ดีไหมค่ะ
เรา:แลกไดอารี่กันหรือ.......เอายังไงดีน๊า....
Posted Image
เรา:แน่นอนว่าตกลง......... นับจากนี้ฝากตัวด้วยนะ

ครั้งที่4
เรา:เอาล่ะ... เตรียมช.มเรียนต่อไปดีกว่า
เรา:หืม? ยังมีสมุดที่ไม่ใช่ของเราใส่อยู่ อา,จะเป็นการแลกไดอารี่ หรือเปล่านะ
เรา:จะเขียนตอบกลับมาหรือเปล่านะ. ไหนไหน..........
???:ที่ตอบตกลงเรื่องการแลกไดอารี่, ขอบคุณมากเลยค่ะ!!,นับจากนี้ขอฝากตัวด้วยนะคะ
???:อ๊ะ ก่อนอื่น ต้องแนะนำตัวเองสินะคะ
???:ขอโทษค่ะ!! คือฉัน...อายที่จะเขียนชื่อจริง ,กรุณาเรียกฉันว่า "ฮารุ" นะคะ
ฮารุ:คุณจะบอกว่าชื่ออะไรน้า?,หรือถ้าใช้นามปากกาแบบฉัน,บอกหน่อยนะคะถ้าไม่ว่าอะไร
เรา:งี้นี่เอง... ฮารุ.....งั้นรึ
ฮารุ:ฉันไปที่โรงเรียนม.ปลายคิราเมกินี้ได้แค่กลางคืนค่ะ, ต้องบอกว่ามาโรงเรียนสิเนอะ
เรา:หืม...หยั่งกะด็กถูกจำกัดเวลา
เรา:อ๊ะจริงสิ...โต๊ะตัวนี้ตอนกลางวันฉันใช้ แต่ตอนกลางคืนฮารุใช้สินะ
เรา:ดังนั้น,เวลาลืมเอาสมุดโน๊ตกลับ ฉันจึงได้เจอเข้า
เรา:การไปมาโรงเรียนภาคค่ำ กับภาคกลางวันต่างกันยังไงนะ
เรา:ทำอะไรกันบ้างหว่า?.. งั้น,ลองถามดูดีกว่า
เรา:อ๊ะ จริงสิ ต้องเขียนชื่อตัวเองสินะ. ชื่อคือ ....ชื่อจริงละกัน...ก็ไม่ได้อายอะไรเป็นพิเศษ
เรา:"ชื่อฉันคือ ......ครับ".....อื้อแค่นี้จะดีไหมนะ

ครั้งที่5
เรา:อ๊ะ จริงสิ สมุดจดที่ยืมเพื่อนมา ต้องเอากลับบ้าน
เรา:วางไว้ไหนนะ ถ้าจำไม่ผิดวางไว้ในโต๊ะ.....หืม?
เรา:อ๊ะ สมุดที่ไว้แลกไดอารี่ของฮารุจัง
เรา:จะเขียนอะไรมามั่งนะ? ไหนไหน........
ฮารุ:ฮารุเองค่ะ ขอบคุณที่ตอบกลับมานะคะ!!
ฮารุ:ขอบคุณที่บอกชื่อให้รู้นะคะ เป็นชื่อที่ยอดเยี่ยมากเลยค่ะ
ฮารุ:เดือน6แล้วเนอะ เร็วจังเลยคะ
ฮารุ:เข้าสู่ฤดูฝนแล้ว วันที่ฝนตกเนี่ยะลูกค้าไม่ค่อยเข้าร้านเลยค่ะ จึง เศร้านิดๆ
ฮารุ:อ๊ะจริงสิคะ
ฮารุ:ไดอารี่ก่อนหน้านี้ ถามฉันมาว่าทำอะไรตอนกลางวันสินะคะ
ฮารุ:คำตอบคือ... ตอนกลางวันทำงานที่ร้านค่ะ
ฮารุ:ร้านแบบไหนรู้ไหมคะ
ฮารุ:คือ,ร้านขนมหวานนั่นเองค่ะ
ฮารุ:แต่ว่า ทำงานที่ร้านไหนนั้น..... เป็นความลับนะคะ อายอ่ะค่ะ.... ฮิฮิฮิ
ฮารุ:ความแล้วฉัน....ช่างทำขนม......อยากเป็น ปาทิสติเย่(ช่างทำขนมฝรั่ง)ค่ะ
ฮารุ:ทำขนมที่ตัวเองชอบมากๆ ให้คนที่รักขนมมากๆได้ทาน,คิดอยากที่จะเป็นช่างทำขนมแบบนั้นค่ะ
ฮารุ:แต่ว่ายังต้อง หั่นวัตถุดิบบ้าง ล้างจานบ้าง โดนให้ทำแต่อย่างอื่นตลอด....
ฮารุ:คุณผู้จัดการร้าน ทำขนมได้อร่อยมากๆเลยค่ะ เป็นคนที่น่านับถือมากเลยค่ะ
ฮารุ:แล้วคุณผู้จัดการร้านก็บอกว่า อย่าเป็นช่างทำขนมก็ดีแต่ ตั้งใจไปเรียนม.ปลายก่อนดีกว่า
ฮารุ:เพราะว่าโดนพูดแบบนั้น. ดงันั้น ตอนกลางวันทำงานที่ร้านแล้วตอนกลางคืนไปเรียนภาคค่ำคะ
ฮารุ:นี่เป็นความรับนะคะ พูดหยั่งกะตัวเองโตแล้ว ขอโทษค่ะ
เรา:.......ยอดไปเลยนะ ,ทำงานไปด้วย เรียนม.ปลายไปด้วย
เรา:หืม?เดี๋ยวก่อน? Mailมือถือน่าจะไวกว่าแลกไดอารี่กันนะ
เรา:งั้นลองถามดูดีกว่า
เรา:"เพราะอะไรถึงใช้แลกไดอารี่ครับ? Mailมือถือน่าจะดีกว่านะครับ?
เรา:....แค่นี้แหล่ะ ต้องรอตอบกับมาสินะ

ครั้งที่ 6
เรา:หน้าร้อนล่ะ...
เรา:โอ้ ไดอารี่ของฮารุจังส่งกลับมาล่ะ
เรา:อ่านดีกว่า
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ ขอบคุณที่ตอบกลับมานะคะ!!
ฮารุ:ค่อยๆร้อนขึ้นเรื่อยๆแล้วนะคะ ยังไม่ทันจะเดือน7เลย ตกใจเลยค่ะ
ฮารุ:ปรกติคงต้องนอนพักสบายๆสินะคะ ถ้าพูดถึงฤดูนี้ เสียดายจังค่ะเพราะว่าฉันแม้เป็นวันหยุดฤดูร้อนก็ต้องทำงานค่ะ
ฮารุ:แต่ว่าแต่ว่านะ ....งานเยอะมากลำบากมากเลยค่ะ,แต่ว่าได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างสนุกมากเลยค่ะ
ฮารุ:ดังนั้นถึงแม้ว่าจะไม่ได้พักฤดูร้อน ก็สบายมากค่ะ
ฮารุ:คถณถ้าพูดถึงการพักฤดูร้อน มีกำหนดการหรือเปล่าคะ
ฮารุ:ใช่ๆ,ทำไมไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ? ทำไมต้องแลกไดอารี่? จะเล่าให้ฟังค่ะ
ฮารุ:จริงๆแล้ว ฉันไม่มีมือถือค่ะ คือค่าขนมไม่ค่อยมีเท่าไหร่.....
ฮารุ:ขอโทษด้วยค่ะ
ฮารุ:แต่ว่าใช้สมุดโน๊ตแลกไดอารี่กันแบบนี้ ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ดีไหมคะ?
ฮารุ:สนธนากันผ่านสมุดโน๊ต มันค่อยๆได้รู้เรื่องราวของคุณดีค่ะ
ฮารุ:แต่ว่านะคะ ยังไม่ค่อยจะได้รู้เรื่องของคุณมากเท่าไหร่,อยากจะรู้ให้มากกว่านี้ค่ะ
ฮารุ:ดังนั้นเชิญถามอะไรฉันได้เลยค่ะ . จริงด้วย,ลืมถามเรื่องสำคัญไปซะได้. ตอนนี้อยู่ปีไหนแล้วคะ
ฮารุ:จะเป็นรุ่นพี่หรือเปล่าหนอ,หรือว่าจะอยู่ปีเดียวกันค่ะ!!
ฮารุ:เวลามีเยอะคะ กรุณาตอบด้วยนะคะ. นะนะ
เรา:เหอะเหอะ ,ตอบกลับล่ะ
เรา:"กำหนดการณ์วันหยุดฤดูร้อนหรือยังไม่ได้คิดเลย แล้วก็ .....ปีไหนเหรอ?.."
เรา:"อยู่ปี2ครับ แล้วฮารุจังล่ะอยู่ปีไหนจ๊ะ? "
เรา:เดี๋ยว....? ลองคิดให้ดีๆ ถ้าฮารุจังอยู่ชั้นปีที่สูงกว่าขึ้นมา เผลอเรียกจังไปแล้วสิเนี่ยะ
เรา: ช่างเถอะ..

ครั้งที่7
เรา:เฮ้อ....เอาสมุดช.ม.ต่อไปออกมา.... โอ้?
เรา:มีไดอารี่ส่งมาจากฮารุจัง
เรา:คิดถึงจังเลยนะ พูดถึงว่าเขียนคราวก่อนก็ ตั้งแต่ก่อนหยุดฤดูร้อนสินะ
เรา:จะมีเขียนเรื่องอะไรบ้างนะ
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ ขอบคุณที่ตอบกลับมานะคะ!!
ฮารุ:เป็นรุ่นพี่ปีหนึ่งสินะคะ,หนูตอนนี้เรียนปีหนึ่งค่ะ
ฮารุ:เป็นคุณพี่ที่อายุมากกว่าสินะ....ถ้าพูดอย่างนั้น ทั้งใจความสำคัญ ทั้งความรู้สึกนั้น รู้สึกว่าพอจะพึ่งพออาศัยได้สินะคะ ฮิฮิ
ฮารุ:นับจากนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ....รุ่นพี่!
ฮารุ:แต่ว่านะ ความจริง คิดว่าถ้าอยู่ปีเดียวกันจะดีกว่านิดหน่อยนะคะ เพราะว่าจะได้อยู่ร.ร.เดียวกัน3ปีไงคะ
ฮารุ:อ๊ะ จริงสิ พูดถึงอยู่ชันปีเดียวกัน นักเรียนห้องเดียวกับหนู เป็นคุณลุงอายุตั้ง50ปีแหน่ะคะ
ฮารุ:ภาคค่ำก็มีแต่คนที่ทำงานตอนกลางวันมาเรียนชั้นเดียวกัน อายุเลยคละเคล้าไปหมดเลยคะ
ฮารุ:เด็กที่อายุเท่าๆหนูมีไม่ถึง10คนเลยคะ เพราะงั้นเลยค่อนข้างจะเหงา
ฮารุ:แต่ว่านะ คุณลุงอายุ50ปีที่เรียนห้องเดียวกันเขาพยายามมากเลยค่ะ น่าสนุกใช่ไหมคะ?
ฮารุ:คิดว่าเป็นภาพที่จะไม่ได้เห็นในร.ร.ภาคกลางวันแน่ๆค่ะ
ฮารุ:แบบว่าวันนี้ตอนทำงานที่ร้าน ได้รับคำชมจากคุณผู้จัดการด้วยค่ะ!!
ฮารุ:บอกว่าหั่นผลไม้ได้อร่อย.... ดีใจมากเลยค่ะ
ฮารุ:แต่ขนมหวานที่ขายที่ร้านยังไม่ได้บอกให้ทำเลย อยากจะลองทำด้วยตัวเองเร็วๆจังเลยค่ะ
ฮารุ:เขียนตอบกลับมาให้ดีใจอีกนะคะ.. นะนะ
เรา:ถึงจะไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับภาคค่ำเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกว่าสุดยอดไปเลยนะ
เรา:"ขอบคุณที่บอกอะไรๆตั้งหลายอย่าง,พยายามทำงานเข้านะ"
เรา:ตอบกลับแบบนี้จะรู้สึกยังไงนะ

ครั้งที่ 8
เรา:เอาล่ะ ช.ม.เรียนต่อไปก็...
เรา:โอ้ มีสมุดโน๊ตใส่อยู่ด้วย
เรา:ฮารุจัง,จะส่งไดอารี่ที่เขียนกลับมาหรือเปล่านะ
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ ขอบคุณที่ตอบกลับมานะคะ!!
ฮารุ:เรื่องเกี่ยวกับภาคค่ำ,ดีใจจังเลยค่ะ ที่ดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจยิดหน่อยแล้ว
ฮารุ:คุณนักเรียนชองช่วงกลางวัน เพราะเวลาเข้าเรียนต่างกัน ไม่มีทางที่จะได้เจอกันเลยสินะคะ
ฮารุ:เพราะว่าไม่มีแม้แต่โอกาศที่จะพูดคุย,ทั้งๆที่ไปโรงเรียนเดียวกันแท้ๆ ต้องบอกว่าเหงานิดหน่อยเนอะคะ
ฮารุ:ตอนที่เขียนไดอารี่ คุณลุงอายุ50เค้าก็ดูเหมือนจะเหงาๆอยู่เหมือนกัน
ฮารุ:อุตส่าห์อยู่ในโรงเรียนแท้ๆ เพื่อนร่วมชั้นก็ไม่น้อย!หน่อย
ฮารุ:เพราะหนูได้แลกไดอารี่กับรุ่นพี่นี่ ก็เลยไม่ค่อยเหงาเท่าไหร่ แหะแหะแหะ
ฮารุ:แต่ก็นะ...หนูรู้เรื่องโรงเรียนแต่ของภาคค่ำ ... โรงเรียนภาคกลางวันมีความรู้สึกแบบไหนคะ
ฮารุ:จะน่าสนุกมั้ยน๊า~~ คงจะเป็นผู้ชนะแบบเศร้านะคะ....
ฮารุ:ลองเก็บเอาไปคิดนะคะ นะนะ
เรา:โรงเรียนตอนกลางเป็นสถานที่แบไหนหหรือ?
เรา:อืมม.... เขียนแต่เรื่องที่เพิ่งจะเกิดเร็วๆนี้ลงไปดีกว่า
เรา:แล้วก็เรื่องบ้าๆของเพื่อนที่ชื่อ มานาบุ ก่อ
เรา:จริงสิ ถามกลับไปว่าโรงเรียนตอนกลางคืนมีเรื่องอะไรบ้าง... ที่ถามเพราะว่าเป็นห่วง
เรา:นอกจากนี้  ถามอีก..โรงเรียนตอนกลางคืนให้ความรู้สึกยังไง? มีงานอดิเรกไหม?
เรา:เอาล่ะ เขียนเสร็จแล้วใส่เอาไว้ในโต๊ะ.... อืมอย่างนี้ล่ะ

ครั้งที่9
เรา:คิดว่าไดอารี่จากฮารุจังน่าจะอยู่ในโต๊ะแล้วนะ
เรา:ถ้าคิดล่ะก็... อยู่จริงๆด้วย
เรา:คราวนี้จะเขียนเรื่องแบบไหนมานะ ไหนไหน
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ ขอบคุณที่ตอบกลับมานะคะ!!
ฮารุ:แหะแหะแหะ เพื่อนของรุ่นพี่เป็นคนที่ตลกจังเลยนะคะ... น่าสนุกจังเลย....ดีจังเลยน๊า~~
ฮารุ:อ้อ..โรงเรียนตอนกลางคืนหรือคะ
ฮารุ:นั่นสินะ ... ก่อนอื่นเลย .....มืดแถมยังน่ากลัวด้วยค่ะ. โรงเรียนตอนกลางคืนเนี่ยะค่อนข้างจะขนลุกเลยล่ะค่ะ
ฮารุ:อ๊ะ...ไม่แน่นนะ... พวกเรื่องผีประจำโรงเรียนนี้ ....ไม่มีใช่มั้ยคะ?
ฮารุ:..แบบ..ม...ไม่เป็นไรค่ะ!! ต่อให้มี......ก็อย่าบอกเด็ดขาดเลยนะค่ะ~
ฮารุ:คำถามที่เหลือ ..ในกรณีของฉันถ้าไม่ได้ทำงานแล้วไปโรงเรียนตามปรกติ คงเหนื่อยจนงีบหลับในชั่วโมงเรียนแน่ๆเลย.....
ฮารุ:แต่ว่านะคะ เวลาที่ที่กลับไปอ่านไดอารี่นี้ครั้งใด ก็ได้รุ่นพี่คอยช่วยให้กำลังใจตอบกลับมาตลอด ได้รับกำลังใจมากเลยค่ะ
ฮารุ:และ แปลกนะคะความง่วงมัคอยตามรังควานเราตลอด
ฮารุ:ด้วยพลังของรุ่นพี่ ยิ่งใหญ่มากค่ะ ต้องขอบคุณมากๆเลยค่ะ!!
ฮารุ:อ้อ มีเรื่องที่อยากจะได้ยินอ่ะค่ะ พอจะถามได้ไหมค่ะ?
ฮารุ:เป็นเรื่องที่อยากจะถามมาตั้งนาน แต่ไม่ได้ถามสักที ความฝันของรุ่นพี่คืออะไรค่ะ?
ฮารุ:ลองคิดดูหน่อยนะค่ะ นะนะ
เรา:ดูเหมือนว่าจะโดนขอบคุณซะแล้วแฮะ ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่เลย
เรา:ความฝันงั้นรึ......ยังไม่เคยคิดจริงๆจังๆซักที
เรา:แต่ว่า อีกไม่นานม.ปลาย, ก็ต้องจบการศึกษา คงต้องลองคิดให้ดีๆแล้ว
เรา:คงต้องเอา ฮารุจัง เป็นตัวแอย่าง
เรา:คงต้องเขียนขอบคุณฮารุจังแล้ว
เรา:ได้รับรู้ความฝันอันแสนสำคัญ ทั้งที่ตัวเองยังหาไม่เจอเลย... อยากจะหาให้เจอก่อนจบการศึกษาจังน๊า
เรา:เอาล่ะแค่นี้ก็คงพอ.... ใส่ไว้ในโต๊ะล่ะ

ครั้งที่10
เรา:....อูย หนาวจัง ขนลุกเลยวุ้ย
เรา:อ๊ะ ไดอารี่นี่นา
เรา:ฮารุจังจะเขียนอะไรมามั้งน๊า
เรา:ลองอ่านดูดีกว่า
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ ขอบคุณที่ตอบกลับมานะคะ!!
ฮารุ:หน้าหนาวแล้วเนอะค่ะ รุ่นพี่เป็นหวัดหรือเปล่าค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
ฮารุ:อืม... รุ่นพี่ยังไม่เจอความฝันสินะนะคะ
ฮารุ:แต่ว่า ยังมีเวลาอยู่กว่าจะจบการศึกษา, พยายามหาให้เจอนะคะ
ฮารุ:....อ๊ะ ดูเหมือนหนูอะไรยิ่งใหญ่ไปหน่อยสินะคะ ขอโทษด้วยค่ะ
ฮารุ:หนูก็เหมือนกัน เพื่อทำตามความฝันที่จะเป็นช่างทำขนม  ก็ต้องพยายามให้มากกว่านี้เช่นกัน
ฮารุ:ดูตัวอักษรที่รุ่นพี่เขียนมาแล้ว แสดงออกถึงสดใสเลยนะคะ
ฮารุ:หนูจะใช้พลังความสดใสอันนั้น เพื่อให้เป็นช่างทำขนมมือหนึ่งได้สักวันหนึ่งค่ะ จะพยายามนะคะ
ฮารุ:นะนะ
เรา:สดใสเพราะข้อความของเรางั้นรึ ...... ดีใจจนบอกไม่ถูกเลยนี่
เรา:อืมม... เล่าเรื่องอะไรต่างๆมาตั้งมากมาย ... เป็นเด็กแบบไหนอยากรู้จังเลยน๊า
เรา:คิดไปก็เท่านั้นเขียนถามเลยดีกว่า
เรา:"ถึงฮารุจัง สวัสดีครับ นี่......นะ ขอบคุณที่ตอบกลับมาตั้งเยอะ
เรา:ถ้ายังไง.. เราลองมาเจอกันไหม? อยากเจอจะได้พูดคุยกัน
เรา:รอคำตอบอยู่นะ
เรา:แค่นี้ก็คงพอล่ะมั้ง เอาล่ะ เขียนเสร็จล่ะรอเค้าเขียนตอบกลับมาล่ะ

ปิดเทอมหน้าหนาว
ครั้งที่ 11
เรา:จากที่เขียนตอบกลับไปครั้งที่แล้วก็ผ่านไป1เดือนแล้วน้า น่าจะมีตอบกลับมาแล้วนะเนี่ยะ
เรา:มาแล้วๆ ไดอารี่จะเขียนกลับมาว่าไงบ้างนะ จะอยากเจอไหมเนี่ยะ
เรา:จะตอบกลับมาแบบไหนนะ .... ไหนไหน
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ ขอบคุณที่ตอบกลับมานะคะ!!
ฮารุ:อ๊ะ....ถึงแม้ว่าจะล่าช้าไปหน่อย แต่สวัสดีปีมใหม่นะคะ
ฮารุ:ปีนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ
ฮารุ:เรื่องที่เขียนมาว่าอยากเจอนั้นหนูดีใจมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
ฮารุ:แต่ว่า.....ขอโทษนะคะ.....หนู งานยุ่งมากๆเลยค่ะ เวลาจะไปพบไม่มีเลย
ฮารุ:นอกจากนี้ ยังอายด้วย.... ถ้าจู่ๆได้พบจริงๆล่ะก็ อาจจะทำให้ผิดหวังก็ได้....
ฮารุ:ต้องขอโทษจริงๆค่ะ
เรา:...งั้นรึ...อืม ทั้งที่อยากพบแท้ๆ เสียดายจัง

ครั้งที่12(วันวาเลนไทน์)
เรา:...ยังไงก็เหอะ.......... เวลาช่วงพักของวันวาเลนไทน์เนี่ยะมันวุ่นวายจังวุ้ย
เรา:....แต่เอ.ยังไม่ได้เตรียมของช.ม.เรียนต่อไปเลยแฮะ ...สมดจด..สมุดจด...
เรา:หืม...? ในโต๊ะมีอะไรใส่ไว้ด้วย
เรา:เอ๊ะ...นี่มัน สมุดไดอารี่นี่ แล้วยังมีของห่อเล็กๆด้วย
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ
ฮารุ:วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์สิเนอะ ความจริงคือ หนูก็ลองทำช๊อกกาแลตมาด้วยค่ะ
ฮารุ:เพราะว่ายังคงฝึกงานอยู่ ... ของสวยๆเหมือนขนมที่ขายอยู่ในร้าน ยังทำไมได้ค่ะ
ฮารุ:แต่ว่า หนูพยายามทำมาอย่างเต็มที่ค่ะ!!
ฮารุ:ช่วยรับเอาไว้ได้ไหมคะ ถ้าไม่ลำบากใจเกินไป
ฮารุ:โอ๊ย!!! ตื่นเต้นจังเลยค่ะ!!
เรา:กินล่ะคร๊าบบบ
เรา:อ....อร่อย! นี่ของเด็กฝึกงานแน่เรอะ  เป็นขนมระดับโลกเลยนะเนี่ยะ รสล้ำลึกจริงๆ
เรา:ดีล่ะ เขียนขอบคุณกลับไป ที่ได้รับขนมอร่อยๆ
เรา:อ้อแล้วก็ .... เดือนหน้า ของตอบแทนวันไวท์เดย์ จะใส่อะไรไว้ดีน๊า
เรา:ต้องไม่ลืมๆ

ครั้งที่13(ไวท์เดย์)
Posted Image
เรา:....เอาล่ะ ส่งให้ฮารุจัง
เรา:แต่ว่า ถ้าเกิดส่งไปไม่ถึง...
เรา:ดีล่ะ ใส่ข้อความไว้ในโต๊ะด้วยท่าจะดี
เรา:แค่นี้คงพอนะ
เรา:ถ้าดีใจที่ได้รับคงจะดี
.........
เรา:เอาล่ะ ช.ม.ต่อไปก็
เรา:อ๊ะ... มีไดอารี่ใส่ไว้ด้วย
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ
ฮารุ:ที่ให้คืนในวันไวท์เดย์.. ขอบคุณมากค่ะ!!
ฮารุ:เพราะว่าไม่คิดว่าจะได้รับตอบกลับมา เลยดีใจสุดๆเลยค่ะ
ฮารุ:หนู..แค่รุ่นพี่เขียนกลับมาว่าช๊อกกาแลตอร่อยมากๆ ก็พอใจมากๆแล้วค่ะ.... แล้วยังได้รับของอย่างนี้อีก
ฮารุ:ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆค่ะ!!
ฮารุ:อ๊ะ ของที่ให้มา ฉันไม่ได้กินคนเดียว ทุกคนในชั้นก็กินด้วย
ฮารุ:ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันเลยค่ะว่าอร่อยมาก
เรา:ได้กินกันหมดทุกคนเลยรึ ท่าทางน่าสนุกจัง
เรา:ดูเหมือนได้รับฮารุจังจะดีใจ ดีใจจังที่ให้กลับคืนไป

ครั้งที่14- ขึ้นปี3
เรา:...เอาล่ะขึ้นปี3แล้วสินะ เปลี่ยนชั้นใหม่เลยได้นั่งโต๊ะใหม่ .... เป็นนักเรียนปี3ก็ปรับความรู้สึกใหม่
เรา:....หือ? เดี๋ยวก่อนสิ?.... เปลี่ยนห้อง......... นั่งโต๊ะใหม่....?
เรา:ภาคค่ำก็ต้องเปลี่ยนช้นเหมือนกันสิ การนั่งก็ไม่ได้นั่งที่เดิม งี้ฮารุจังยังจะใช้โต๊ะตัวดิมกับเราไหมนี่
เรา:แย่ล่ะ.... ถ้าคนละโต๊ะล่ะก็.....โธ่.. ในโต๊ะจะมีโน๊ตไหมนะ....
เรา:เอ๋.....? น...นี่มัน..... หรือว่า..?
เรา:ไดอารี่!?
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ
ฮารุ:ฮิฮิฮิ ..ไม่แน่นะรุ่นพี่คงกำลังตกใจอยู่ใช่ไหมคะ?
ฮารุ:ทั้งๆที่มีการเปลี่ยนชั้นเรียนใหม่ แต่ยังมีไดอารี่ส่งมาถึงอยู่? พูดอย่างนี้ใช่ไหมคะ
ฮารุ:ความจริงคือ มีการเปลี่ยนชั้นเรียนใหม่ของภาคค่ำเหมือนกัน แล้วก็ย้ายห้องเรียนใหม่ด้วยค่ะ
ฮารุ:การจะแลกไดอารี่กับรุ่นพี่ จากนี้จะทำยังไงดี... ก็คิดอย่างนี้อยู่เหมือนกันค่ะ
ฮารุ:อย่างไรก็ตามโต๊ะของห้องเรียนใหม่ ก็ยังเป็นโต๊ะเดียวกับรุ่นพี่เหมือนเดิมค่ะ!! ตกใจจริงๆเลยค่ะ
ฮารุ:พูดได้ว่า นี่เป็นโชคชะตาสิเนอะ ดีใจจนพูดอะไรไม่ถูกเลยค่ะ
ฮารุ:พูดถึงว่า หนูก็ขึ้นปี2แล้ว พอมาลองคิดดู เรื่องที่หนูลิมวางสมุดจดสูตรอาหารไว้ในโต๊ะของรุ่นพี่
ฮารุ:แล้วรุ่นพี่ก็ส่งคืนมาให้ การให้แล้วรับอันนั้น ก็ผ่านมา1ปีแล้วสินะคะ
ฮารุ:การแลกไดอารี่ปีที่2ก็ ขอฝากตัวด้วยนะคะ
เรา:งั้นรึ...... ผ่านไป1ปีแล้วรึเนี่ยะ เร็วจังแฮะ
เรา:แต่ว่าเรา ส่งไปส่งมา1ปีนี่ ยังไม่ค่อยจะรู้เลยว่าฮารุจังเป็นเด็กแบบไหน
เรา:เอาวะลองตัดใจถามดูแล้วกันว่าเป็นเด็กแบบไหน
เรา:"อยากรู้เรื่องของ ฮารุจังให้มากกว่านนี้ เช่น รูปลักษณ์จะให้ความรู้สึกแบบไหนน๊า? สูงแค่ไหน? ทรงผมล่ะ? หน้าตาจะเป็นไงน๊า?"
เรา:"ฮารุจังจะบอกว่า เป็นเด็กแบบไหนน๊า?"
เรา:....อือ แค่นี่แหล่ะ ใส่เอาไว้ในโต๊ะล่ะ
เรา:แต่ว่านะ ตอนที่เปลี่ยนโต๊ะใหม่นี่ ก็คิดอยู่ว่าจะทำไงดี...
เรา:แต่ว่า ก็ดีแล้วล่ะนะ... ที่ยังได้แลกไดอารี่กันต่อแบบนี้

ครั้งที่15
เรา:....เฮ้อ น่าจะใหล้ได้เวลาที่ ฮารุจังจะส่งไดอารี่กลับมาแล้วนะ
เรา:อ๊ะ...นี่ไงนี่ไง ... ไหนไหน
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ ขอบคุณที่ตอบกลับมานะคะ!!
Posted Image
(ก็ประมาณนี้แหล่ะค่ะ อาจจะไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่ ดูแบบว่าเด็กๆ.... จะเหมือนมั้ยเนี่ยะ)
ฮารุ:...เอ่... ก็ราวๆนี้ล่ะค่ะ .....บางทีอาจจะวาดไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่ ถ้าเป็นงั้นยกโทษให้ด้วยนะคะ
เรา:โอ้ นี้ก็น่ารักดีแล้ว เด็กแบบนี้พยายามอยู่ทุกวันเลยรึ
ฮารุ:ยิ่งทำให้อยากเจอเข้าไปอีกแฮะ

ครั้งที่16
เรา:โอ้ ดูเหมือนว่าเดือนนี้ก็มีไดอารี่ส่งมาจากฮารุจัง
เรา:ไหนๆ
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ
ฮารุ:เฮ้อ.... ใกล้จะสอบปลายภาคแล้วสินะคะ
ฮารุ:หนู.. ถึงจะสนุกกับการเรียนทำขนมขนาดไหน แต่เรื่องเรียนม.ปลายเนี่ยะไม่ค่อยถนัด เลยไม่สนุกเลยค่ะ
ฮารุ:รุ่นพี่ค่ะ เรื่องเรียนเนี่ยะถนัดไหมค่ะ? ถ้ายังไงล่ะก็ ...  อยากให้ช่วยเก็งข้อสอบให้หน่อย
ฮารุ:ยังไงก็ฝากกด้วยนะ ขอโทษด้วยค่ะ
เรา:เอาล่ะ ถ้าไหว้วานมาล่ะก็
เรา:..........(เขียน)
เรา:แค่นี้ก็คงพอนะ เอาล่ะเราก็ต้องพยายามสอบปลายภาคเหมือนกัน

ครั้งที่17
Posted Image
เรา:เอ่....สมุดจดของช.ม.เรียนต่อไป ....อยู่นี่นี่เอง
เรา:อ้าว ไม่ใช่นี่ ไดอารี่นี่นา
เรา:จริงด้วย จากที่เขียนไปก่อนหน้านี้ ก็ผ่านไป1เดือนแล้วสินะ คราวนี้จะมีเขียนอะไรมาน๊า
เรา:ไหนๆ
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ
ฮารุ:สอบปลายภาคเสร็จแล้วเนอะ ที่รุ่นพี่เก็งข้อสอบมา .... คำถามนั้น
ฮารุ:ตรงเผงเลยค่ะ!! เพาะได้ความช่วยเหลือ คะแนนเลยออกมาดี ขอบคุณมากๆเลย
เรา:(ไงเล่า... ฝีมือๆ)
ฮารุ:พูดถึงว่า อีกเดี๋ยวก็จะหยุดฤดูร้อนแล้วสิเนอะ กว่าจะได้เห็นไดอารี่จากรุ่นพี่อีก ก็ตั้ง2เดือนเนอะ...
ฮารุ:เหงาๆเนอะ ..... ทั้งๆที่หยุดฤดูร้อนเป็นเรื่องที่ดีแท้ๆ!
เรา:เราก็เหงาเหมือนกันนะ

ครั้งที่18(เปิดเทอม2)
เรา:วันมีการปรึกษาเลือกเส้นทางในอนาคต
เรา:พูดถึงว่าเทอม2ก็เริ่มแล้ว ต้องกลับมาโรงเรียนอีกแล้ว
เรา:แต่ว่า แลกเปลี่ยนไดอารี่กับฮารุจังก็กลับมาเหมือนกัน
เรา:นี่ก็ใกล้เวลาที่จะใส่มาในโต๊ะแล้วนะ
เรา:เยี่ยม มีจริงๆด้วยๆ จะเขียนอะไรมามั่งนะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ
ฮารุ:ฤดูร้อนผ่านไปกลายเป็นฤดูใบไม้ร่วงแล้วเนอะ  เพราะฤดูนี้เป็นฤดูแห่งการอยากอาหาร จึงเป็นฤดูที่ยุ่งสุดๆสำหรับช่างทำขนมเลยค่ะ
ฮารุ:เรื่องที่หนูต้องทำ ต้องจำเยอะแยะไปหมด วันหนึ่งๆมันผ่านไปเร็วมากๆเลยค่ะ
ฮารุ:ถ้าผ่านฤดูใบไม้ร่วงนี้ไปก็ ฤดูหนาวมาถึง ถ้าฤดูหนาวแล้วล่ะก็ รุ่นพี่ก็จะต้องจบการศึกษแล้วสินะคะ
ฮารุ:รุ่นพี่จบการศึกษไปออกไปสู่ที่ใหม่ๆ ..... หนู.....หนูคงเหงาน่าดูค่ะ
ฮารุ:คือ .... ถ้าเป็นฤดูใบไม้ร่วงอย่างนี้ตลอดไปก็คงจะดีเนอะ
เรา:...จบการศึกษางั้นรึ ยังอีกตั้งนาน ฮารุจังนี่คิดไปเร็วจัง
เรา:เอาล่ะ เขียนตอบกลับไปดีกว่า
เรา:"เรื่องจบการศึกษาเนี่ยะ คิดเร็วจังน๊า ยังมีเวลาอีกตั้งครึ่งปี"
เรา:....เอาล่ะ แค่นี้ก็คงพอ ใส่กลับเข้าไปในโต๊ะล่ะ

Posted Image
ครั้งที่19
เรา:คิดว่าใกล้ถึงเวลาที่ฮารุจังจะตอบไดอารี่กลับมาแล้วน๊า...
เรา:อ๊ะ....!! มีโน๊ตตอบกลับมาล่ะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ ขอบคุณที่ตอบกลับมานะคะ!!
ฮารุ:รุ่นพี่กว่าจะจบการศึกษาอีกตั้งนาน แต่พูดความรู้สึกออกมาเร็วไป
ฮารุ:รุ่นพี่คิดว่ากว่าจะจบการศึกษา  ยังมีเวลาอีกตั้งเยอะกว่าจะเดือน 3
ฮารุ:แต่ว่า.... พอมาเขียนไดอารี่นี้ วันๆหนึ่งก็ผ่านไปเร็ว มันผ่านไปเร็วจริงๆนะคะ
ฮารุ: การไม่ตอบกลับจากรุ่นพี่เร็วๆเนี่ยะ ก็คิดว่า ยังไม่มาอีกเหรอ ยังไม่มาอีกเหรอ อยากให้1เดือนเนี่ยะผ่านไปทันทีเลย
ฮารุ:การแลกเปลี่ยนไดอารี่แบบนี้ เหลืออีกแค่ 4-5ครั้ง ก็จะไม่ได้แลกกันอีกแล้ว
ฮารุ:อยากคุยกันให้มากกว่านี้อีกเยอะเยอะ
ฮารุ:ถ้าหยุดเวลาตรงนี้ได้ตลอดไปก็คงจะดีเนอะ
เรา:...ถ้าหยุดเวลาได้งั้นรึ ถ้างั้น วันจบการศึกษา ก็คงจะไม่ใกล้เข้ามาสินะ
เรา:แลกไดอารี่แต่ละครั้งๆ จะต้องทำให้มันสำคัญที่สุด

ครั้งที่20
เรา:อืมม.... แปลกจังแฮะ คิดว่าน่าจะใกล้แล้วนา
เรา:ทั้งๆที่จากที่เขียนไปก่อนหน้านี้ ก็ผ่านไป1เดือนแล้ว การตอบกลับจากฮารุจังก็ยังไม่มา
เรา:จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ เป็นห่วงจังแฮะ

ครั้งที่21
Posted Image
เรา:...สอบกลางภาคก็ใกล้เข้ามาแล้ว... การทบทวนแบบทดสอบยังไม่ได้ทำเล้ย....
เรา:..อ๊ะ ไดอารี่จากฮารุจังส่งกลับมาแล้ว
เรา:เดือนที่แล้วไม่ได้ส่งกลับมาเลยเป็นห่วง ..... จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ ... ไงก็ลองอ่านดูก่อนดีกว่า
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ(น้ำเสียงหงอย)
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ, ต้องขอโทษที่ตอบกลับมาช้านะคะ
ฮารุ:มีเรื่องอะไรนิดหน่อยเกี่ยวกับงานที่ร้านขนม
ฮารุ:คือหนู, ทั้งที่คิดว่าตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่แล้วแท้ๆ ไม่แน่นะหนูอาจจะไม่มี ไหวพริบพอก็ได้..
ฮารุ:ของที่ลองทำดู ให้คุณผู้จัดการลองชิมดู
ฮารุ:ก็โดนพูดว่า "ของแบบนี้เอาออกให้ลูกค้ากินได้ไง"บ้าง "ไม่ได้เรื่องสักอย่าง"บ้าง
ฮารุ:หลังจากนั้น ไม่ว่าจะทำครั้งไหน ครั้งไหน ก็โดนพูดว่าไม่ได้เรื่องทุกอย่างเลย
ฮารุ:ไม่มีตรงไหน ก็ไม่รู้เลยสักนิดค่ะ....
ฮารุ:ความฝันที่บอกว่าจะทำให้ทุกคนยิ้มด้วยขนม... หนุ....จะทำให้เป็นจริงได้หรือเปล่านะ...
ฮารุ:ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปล่ะก็ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ความฝันก็คงไม่เป็นจริงแน่ๆ
ฮารุ:เลยค่อนข้างท้อ.....
เรา:ฮารุจัง...... งี้นี่เอง ...กำลังมีปัญหาเรื่องงาน
เรา:นี่ล่ะเป็นเวลาที่เราต้องสนับสนุนเธอ .....เอาละ....
เรา:"พยายามเข้านะ ฮารุจัง จะคอยเอาใจช่วยอย่าท้อนะ มีอะไรปรึกษากับเราได้นะ"
เรา:....อืม.... แค่นี่ดีไหมนะ ..... ทำของที่อยากจะให้คนดีใจ คงจะเป็นเรื่องที่ลำบากแน่ๆ
เรา:ฮารุจัง.............. อยากให้ยืนหยัดสู้อีกครั้ง

ครั้งที่22
เรา:....เอาล่ะ ช.ม.เรียนต่อไปก็... เรียนเขียนคำสินะถ้าจำไม่ผิด อยู่ในโต๊ะ.....
เรา:...เอ๋ สมุดโน็ต!! ไดอารี่จากฮารุจังถูกส่งกลับมาแล้ว!!
เรา:ราวก่อนท้อแท้ทีเดียว....จะเป็นไรมั้ยนะ...
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ ขอบคุณที่ตอบกลับมานะคะ!!(น้ำเสียงร่าเริงเต็มที่)
ฮารุ:ข้อความที่รุ่นพี่เขียนส่งกลับมานั้ ทำให้หนูมีความสุขมากๆค่ะ
ฮารุ:นั่นสินะคะ  รุ่นพี่ก็คอยให้ความช่วยเหลืออยู่ จะมาทำตัวท้อแท้ไม่ได้เด็ดขาด
ฮารุ:แน่นอนว่าหนู พอคิดว่าเป็นเรื่องที่ต้องข้ามผ่านไปให้ได้ด้วยตัวของตัวเอง
ฮารุ:ความใจไม่สู้ของหนู หมดไปตั้งเดือนที่แล้ว แล้วค่ะ!! นับจากนี้จะกลับไปเป็นฮารุคนเดิมค่ะ!!
ฮารุ:เพื่อที่จะเป็นช่างทำขนมที่ทำให้ทุกคนมีความสุข นับจากนี้หนูจะพยายามอย่างสุดกำลัง
ฮารุ:ขอบคุณจริงเลยนะคะ  เพระาความช่วยเหลือของรุ่นพี่แท้ๆ
ฮารุ:จริงสิคะ รุ่นพี่เคยได้ยินเกี่ยวกับต้นไม้ในตำนานหรือเปล่าค่ะ?
ฮารุ:อ๊ะ....อืม... ไม่มีอะไรค่ะ กรุณาลืมๆไปนะคะ ....... รุ่นพี่ค่ะ....ขอบคุณจริงๆนะคะ
เรา:...อืมม.... ดูเหมือนว่าฮารุจังจะกลับยืนหยัดอีกครั้งแล้ว
เรา:เอาล่ะ นับจากนี้เรื่องแฟน ก็ต้องเชียร์อย่างสุดตัวล่ะ
เรา:แต่ว่า ... ต้นไม้ในตำนาน มีอะไรจะพูดนะ...

ครั้งที่ 23(วันวาเลนไทน์ปี3)
Posted Image
เรา:.....เอ๋ มีกลิ่นหอมช๊อกกาแลตแถวนี้ด้วย
เรา:..........อ๊ะ... มีช๊อกกาแลตอยู่ในโต๊ะด้วย นี่มัน.......หรือว่า...............
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ
ฮารุ:กรุณาฟัง(อ่าน)ด้วยนะค่ะ เรื่องสำคัญมากๆ
ฮารุ:นี่นี่!! เริ่มถูกมอบหมายให้รับออเดอร์แล้วล่ะ
ฮารุ:มีแต่ของง่ายๆเนอะ แหะๆๆ
ฮารุ:ผู้จัดการบอกว่า เห็นช่วงหลังนี่พยายามอย่างเต็มที่ อยากลองทำดูไหม?
ฮารุ:ดีจังเลยที่พยายามต่อ โดยไม่ยอมแพ้
ฮารุ:เพราะการคอยช่วยสนับสนุนของรุ่นพี่ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ!!
ฮารุ:แม้ว่าจะยังไม่ได้เป็นช่างทำขนมมือหนึ่ง แต่รู้สึกได้ว่าเริ่มก้าวแรกแล้วค่ะ
ฮารุ:เพื่อการตอบแทนนี้ ช่วยกรุณารับช๊อกกาแลตวาเลนไทน์นี้ด้วยค่ะ
ฮารุ:ความรู้สึกที่ทำอย่างเต็มที่ของฉันครั้งนี้  พยายามใส่เทคนิคที่จำได้ทั้งหมดลงไป ถ้ารับเอาไปกินแล้วกิล่ะ จะดีใจมากๆเลยค่ะ
เรา:โอ้!! ยอดไปเลยไม่ใช่รึ  ฮารุจัง!!  ฉันตื้นตัยใจอย่างบอกไม่ถูก!!
เรา:งั้นรึได้รับมอบหมายงานให้รับออเดอร์แล้วสินะ อะไรเนี่ยะทำไมฉันถึงรู้สึกดีใจไปด้วย
เรา:ช๊อกกาแลตที่ทำด้วยมือนี้ หลังจากกลับถึงบ้านค่อย ลองชิมรสชาติดีกว่า
เรา:อ้อ พอถึงไวทเดย์ต้อง มอบกลับคืนให้ให้ได้ ต้องไม่ลืมๆ

ครั้งที่24
เรา:วันนี้มันอะไรกันเนี่ยะ หยั่งกับรู้สึกว่าหวานไปทั้งโรงเรียน
Posted Image
เรา:เอาล่ะส่งให้ฮารุจังดีกว่า
เรา:แต่ว่าถ้าส่งไปไม่ถึงมือ..............
เรา:เอาล่ะใส่ข้อความทิ้งไว้ในโต๊ะด้วยดีกว่า
เรา:แค่นี้แหล่ะ
..............
เรา:มีนาคมแล้วรึ สัมภาระที่วางทิ้งไว้ที่โรงเรียน ยังไม่ได้เอากลับให้เรียบร้อยเลย
เรา:อ๊ะ ไดอารี่จากฮารุจังนี่นา
เรา:ส่งไดอารี่กลับไปมานี่ก็เหมือนกัน ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะ ..... ชักจะเหงาแล้วสิ
ฮารุ:รุ่นพี่....คะ
ฮารุ:สวัสดีตอนกลางวันค่ะ ,ฮารุเองค่ะ
ฮารุ:เมื่อวานของตอบแทนวันไวท์เดย์ ขอบคุณมากค่ะ
ฮารุ:ได้ทานแล้วอร่อยมากเลยค่ะ ดีใจมากๆด้วย
ฮารุ:......รุ่นพี่ ใกล้จะจบการศึกษาแล้วสินะคะ
ฮารุ:2ปีที่รู้จักรุ่นพี่มา หนูสนุกมากๆเลยค่ะ
ฮารุ:ความฝันที่อยากเป็นช่างทำขนมของฉัน ความฝันที่อยากให้ทุกคนมีความสุขด้วยขนม
ฮารุ:ทั้งคอยทำให้ยิ้ม ทั้งคอยให้กำลังใจ มีความสุขจริงๆค่ะ
ฮารุ:เพราะรุ่นพี่ ทั้งคอยให้ความช่วยเหลือ ให้กำลังใจในเวลาที่ท้อแท้หนูในตอนนี้ จึงพยายามทำงานอยู่ได้
ฮารุ:ทั้งหมดทั้งหมด เป็นการช่วยเหลือของรุ่นพี่เลยค่ะ
ฮารุ:เพราะว่ายังไปไม่ถึงฝั่งฝัน ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะมุ่งต่อไปค่ะ
ฮารุ:เพราะงั้นรุ่นพี่ก็ต้องพยายามด้วยนะคะ
ฮารุ:แล้วก็... เรื่องที่เคยมีเด็กอย่างฮารุ อย่าลืมนะคะ
ฮารุ:ถึงแม้ว่ามันจะเล็กน้อยยังไง ก็อยากให้จำไว้ให้ได้นะคะ
ฮารุ:ขอโทษค่ะ ที่พูดอะไรแปลกๆเนอะ แต่ช่วงเวลานี้อย่าลืมนะคะ
ฮารุ:อย่างไงก็!! รุ่นพี่คะ ยินดีด้วยที่สำเร็จการศึกษาค่ะ!!!
เรา:..............
เรา:งั้นรึ........ เราก็สำเร็จการศึกษาแล้วสินะ
เรา:ก่อนจะจบนี่ ถ้าได้เจอฮารุจังสักครั้งจังเลยนะ


ครั้งที่25
Posted Image
เรา:คงต้องลาจากห้องเรียนนี้วันนี้แล้วสินะ
เรา:(แล้ว....โต๊ะตัวนี้ผ่านอะไรมามากมาย ทั้งเรื่องในชั่วโมงเรียน และไม่ใช่)
เรา:(หืม....?)
เรา:(นี่มัน..... ไดอารี่แลกเปลี่ยนกับฮารุจัง .....หรือว่า........)
เรา:(ที่หน้าสุดท้ายมีอะไรเขียนไว้ด้วย!! ไหนไหน........)
เรา:(จะรออยู่ใต้ต้นไม้ในตำนาน.... นะ)
เรา:ดีล่ะลองไปดูดีกว่า
.
.
.
.
.
Posted Image
หมดจากตรงนี้จะเข้าสู่ฉากจบของฮารุนะครับ

สำหรับคนที่ไม่เคยเล่น Tokimeki memorial ภาค 1 หรือ 4 เลย ต้นไม้ในตำนานแห่งโรงเรียนคิราเมคิ คือ ต้นไม้ที่มีตำนานว่า ถ้าคู่รักคู่ไหนได้

ไปสารภาพรักกันใต้ต้นไม้ในวันจบการศึกษา จะมีความสุขด้วยกันตลอดไปครับ(ภาค 2เหตุการณ์ในเกมเกิดที่โรงเรียน ฮิบิกิโนะ ที่อยู่เมือง

ข้างๆกันครับ ส่วนภาค 3.....ไม่ได้เล่น..เอิ้ก)
ดูจากไดอารี่ในเกมแต่ล่ะครั้งเราตอบกลับไปสั้นๆ เข้าใจว่าคงมีเขียนมากกว่าที่ไม่ได้แสดงในเกม แต่ติ๊ต่างว่าส่งไป(ไม่งั้น ฮารุจังน้อยใจตาย...

เขียนมาตั้งเยอะตอบกลับ ประโยค2ประโยค)
ติดต่อกันทั้งหมด 25ครั้ง ส่งกลับไปกลับมาเดือนละครั้ง มีช่วงวาเลนไทน์กับไวท์เดย์ที่ส่งไปกลับ2ครั้ง  เป็นเวลา2ปีบางทีก็ช่วงปิดเทอมก็เดือน

2เดือนไม่ได้ส่ง(ผมนับจำนวนครั้งมันแปลกๆแฮะ) แล้วยังชอบกันได้นี่
ถ้าลองนึกถึงความเป็นจริงมันจะเป็นไปได้ไหมเนี่ยะ..... 2ปีที่ไม่เจอกันเลย  (สมัยก่อน penfriend กันเยอะๆก็ไม่ใช่เดือนละครั้งใช่มะ...ผมไม่

เคยเล่น penfriend อ่ะนะ)
แล้วยังชอบกันได้ แต่ก็คงมีมั้ง..

ตอนแปลๆนี่บางทีก็รู้สึกว่าประโยคมันข้ามๆไป...... เข้าใจว่า capture ตกขาด นิดหน่อย (มั้ง)นี่ก็ capture ไปร่วม 800ภาพ(300m+)ได้แล้ว

จะกลับไป capใหม่ตรงที่ขาดก็ต้องไปนั่งไปไล่หาดูอีก ตายกันพอดีไม่ต้องทำมาหากิน

ฉากจบฮารุนะเรียกว่ายาวเหยียดติดอันดับต้นๆของเกมในโลกได้เลยมั้ง .......คุณเธอเล่นทำทุกอย่างที่ไม่ได้ทำเลย 2ปี.... ผม capture ไว้

หมดแล้วถ้ามีเวลาจะมานั่งแปลฉากจบที่เหลือ ...ต่อ.....ยาวเหยียด.........ขี้เกียจ ไม่รู้มีคนสนใจจะอ่านหรือเปล่าอีก

ถ้าสงสัยเกมมันออกจะเกือบปีแล้วทำไมเพิ่งมาเล่นมาแปล...ก็เพิ่งจะมีเวลาเล่นได้ทั้งๆที่เกมก็อยู่ในเมมมาตั้งแต่เกมออกนั่นแหล่ะ....
นี่ก็จบ ทสึกุมิ,ไค,อากิ, มิยาโกะ แล้วก็ฮารุจังนี่แหล่ะ มีเวลาจะนั่งเล่นเอริซ่าต่อ
ชอบbgm มิยาโกะตอนสติแตกสุดๆเลยเราน่าจะปากเสียพูดอะไรไม่คิดบ่อยๆนะ จะได้สติแตกอีก........
ทั้งที่เล่นจบมา ชอบที่สุด คือ 1.มิยาโกะ  2.ฮารุนะ 3.ไค
ผม capture event ทั้งหมดของมิยาโกะไว้แล้วแล้วก็แปลช่วงที่เธอสติแตก หมดแล้ว เหลืออีกแค่ 2-3event ตอนที่กลับเป็นปรกติแล้วกับ

endingถ้าว่างๆจะมาทำต่อ


เครดิต : คุณ nansina  

http://www.flashfly....p?f=78&t=375415

*********************************************************************


เหมือนที่นู๋เคยเล่นของจริงเลยอ่ะ ยังก๊ะ เคยเจอกับ ฮารุ มาเลย  อ่านแล้ว ทั้งสุข ทั้งเศร้าปนกันไป

มันเป็นเหมือนจินตนาการที่มันเกิดขึ้นจริงๆ เลยอ่ะ

หรือว่า ทางทีมงาน Toki เอาเรื่องจริงมาใส่ไว้ในเกมนะ หุหุ

สุดยอดจริงๆ เลย

คิดว่าถ้าเล่น Toki แล้วแปลได้ คงจะสนุกขึ้นเป็น 10 เท่าเลยละ เหอๆ


..

#2 ๐::Tea๐T!ME::๐

๐::Tea๐T!ME::๐
  • Hall of Fame
  • 1,705 posts

Posted 26 September 2011 - 08:48:03 AM

ม่าย~~~~~

มันต้อง tokimeki memorial girl's side 3rd สิ!!!

Posted Image

ถ้าจีบสาวยังไงก็ต้อง เลิฟพลัส!!

ว่าแต่เกมส์จีบสานีหลักๆกุ๊กเล่นเลิฟพลัส

Posted Image

โทคิเมคิเล่นแต่จีบหนุ่ม


#3 Nee

Nee
  • Members
  • 1,138 posts

Posted 26 September 2011 - 11:56:58 AM

^
^

แต่นีว่า  Toki 1-4  ภาค จีบสาว นี้ คลาสสิค โรแมนติค หวานดีนะ

girl's side นี้อะไรก็ไม่รู้ นู๋เล่นภาคแรก แก้ผ้าไปเดทหนุ่มทำหน้าไม่ชอบซะงั้น (ฮา)

ผลสุดท้าย Bad END เจอตาลุงคนรับใช้ในคฤหาสน์หรูอีก  โอ้ยๆๆ  รับไม่ได้ T^T


...................................................

#4 ๐::Tea๐T!ME::๐

๐::Tea๐T!ME::๐
  • Hall of Fame
  • 1,705 posts

Posted 26 September 2011 - 12:53:33 PM

GS ชอบภาค3ที่สุด

น่าหม่ำๆทั้งนั้น

ตอนแรกจะจีบรุกะคุง....ตอนนี้กะสอยให้ครบ

เซฟได้เยอะ

โชคดีนะเนี่ยที่อ่านไม่ออก มั่นใจเลยว่าถ้าอ่านออกต้องนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งวันแน่ๆ


ช่วงนี้รู้สึกว่าอยากเรียนภาษาญี่ปุ่น...เพราะจะได้เล่นเกมส์จีบสาว/จีบหนุ่มรู้เรื่อง


แล้วก็เอาไปจีบนี :o16:



#5 Nee

Nee
  • Members
  • 1,138 posts

Posted 27 September 2011 - 08:27:36 AM

View Post๐::Tea๐T!ME::๐, on 26 September 2011 - 12:53:33 PM, said:

GS ชอบภาค3ที่สุด

น่าหม่ำๆทั้งนั้น

ตอนแรกจะจีบรุกะคุง....ตอนนี้กะสอยให้ครบ

เซฟได้เยอะ

โชคดีนะเนี่ยที่อ่านไม่ออก มั่นใจเลยว่าถ้าอ่านออกต้องนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งวันแน่ๆ


ช่วงนี้รู้สึกว่าอยากเรียนภาษาญี่ปุ่น...เพราะจะได้เล่นเกมส์จีบสาว/จีบหนุ่มรู้เรื่อง


แล้วก็เอาไปจีบนี :o16:



เย้ยๆ จะมาจีบได้ไง เดี๋ยวนีจีบคุณกุ๊กเอง (ซะงั้น)

นีก็อยากอ่านญี่ปุ่นเป็นหงะ สงสัยจะได้เล่นเกมจีบสาวจนกลายเป็นพี่เทพแน่นอน อิอิ > <


.

#6 u า u ะ

u า u ะ
  • Members
  • 315 posts

Posted 27 September 2011 - 11:21:10 AM

อ่านถึงตอนที่ 11 ฮารุ น่ารักดีเนอะ :rb012:
ลงชื่อไว้จะมาอ่านต่อ "สินะ"  :rb016:


=====
อ่านจบแล้ว romantic ดีจัง :o13:

ชอบอ่า อยากดูฉากจบ ใต้ต้นไม้ในตำนาน หาได้จากที่ไหนมั่งนะ

Edited by u า u ะ, 27 September 2011 - 11:40:01 AM.



0 user(s) are browsing this forum

0 members, 0 guests, 0 anonymous users

eXTReMe Tracker